MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

เล่ม 1 ภาคแรก : มนุษย์มด ตอนที่6 ยอดมนุษย์นักรบจีโนม

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2563 - 18:24 น.
AA 17


ในระยะเริ่มแรกนั้น มดกลายพันธุ์ไม่ได้เป็นสัตว์ที่น่ากลัวมาก อย่างไรก็ตามในระยะหลังนั้น ทุกๆหนึ่งในพวกมันเป็นการดำรงอยู่ที่น่าหวาดกลัวอย่างน่าขัน ในระยะหลังของการล่มสลาย มดกลายพันธ์นั้นน่าหวาดหวั่นเสียยิ่งกว่าเหล่าสิงโตหรือบรรดาเสือกลายพันธุ์เสียอีก

นักวิทยาศาสตร์ประเมินว่ามดอาจสามารถยกน้ำหนักได้มากกว่าสี่ร้อยเท่าของน้ำหนักตัวของมัน!

ลองจิตนาการว่ามดขนาดเท่าหมูป่าตัวผู้จะทำให้ขนพองสยองขวัญอย่างไร

“มดตัวนี้ยังเล็กอยู่ เพียงมีขนาดเท่ากำปั้น มันควรจะมีความแข็งแกร่งของซอมบี้สิบตัว ในเดือนถัดไป เมื่อไวรัสภายในร่างของมันวัฒนาการยิ่งขึ้น ร่างกายของมันจะเพิ่มขนาดขึ้นเท่ากับลูกฟุตบอล มันจะไปไกลมากยิ่งกว่าความน่าสะพรึง สามารถโจมตีออกได้ด้วยพละกำลังเทียบเท่ากับซอมบี้ 100 ตัว”

ดวงตาของเย่เฉินเปล่งประกาย

“ หากฉันสามารถจับมันได้และสกัดยีนของมันได้ ฉันจะสามารถกลายเป็นยอดมนุษย์นักรบจีโนม(Superhuman Genome Warrior)”

ยอดมนุษย์นักรบจีโนมเป็นสมญานามที่มอบให้กับนักรบที่ทรงพลังในระยะต่อมา

เย่เฉินยังคงจำชีวิตก่อนของเขาได้ 10 ยอดมนุษย์นักรบจีโนมที่ทรงพลังที่สุด แต่ละคนในหมู่พวกเขาแข็งแกร่งจนน่าขบขัน สามารถโค่นตึกระฟ้าด้วยหมัดได้อย่างง่ายๆ เกินกว่าความเข้าใจของคนทั่วไปอย่างสมบูรณ์ พวกเขาได้รับการยอมรับว่าแข็งแกร่งที่สุดท่ามกลางมนุษย์เผ่าพันธุ์ใหม่!

“เมื่อฉันจับมันได้ โอกาสเพื่อที่ฉันจะได้กลายเป็นยอดมนุษย์นักรบจีโนมก็จะรับประกันได้” เย่เฉินรู้สึกยินดีจากภายใน ถึงแม้ว่าความต้องการของการกลายเป็นยอดมนุษย์นักรบจีโนมนั้นจะย่องแย่ง มีผู้รอดชีวิตที่โชคดีเพียงหนึ่งในพันเท่านั้นที่มีสมรรถนะในการปรับตัวเข้ากับยีนของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ได้รับสมญานามยอดมนุษย์นักรบจีโนม ผู้รอดชีวิตที่โชคดีแน่นอนว่าคือทุกคนที่ไม่ได้รับผลกระทบจากการติดเชื้อไวรัสในช่วงเริ่มต้น มีภูมิคุ้มกันพิเศษตั้งแต่เริ่มต้น จะเห็นว่าหนึ่งในพันนั้นเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่อย่างสุดแสน

อย่างไรก็ตาม เย่เฉินเชื่อมั่นในสมรรถนะของตัวเขาเอง

ในชีวิตก่อน เขาก็เป็นยอดมนุษย์นักรบจีโนมด้วยเช่นกัน แม้ว่าจะไม่อาจเทียบเท่ากับ 10 ผู้แข็งแกร่งที่สุด เขาก็ยังเก่งในหลายๆด้าน เก็บรวบรวมชื่อเสียงในระดับที่พอประมาณ

หลังจากระลึกถึงความหลังช่วงสั่นๆ เย่เฉินปิดประตูห้องอย่างระมัดระวัง ปิดผนึกมันไว้ในพื้นที่ของมันเอง เขาจะกลับมาเพื่อจับมดกลายพันธ์เมื่อความแข็งแกร่งของเขาเพียงพอ

หลังจากปิดประตูแล้ว เย่เฉินมุ่งหน้าไปยังห้องถัดไปที่เปิดแง่มอยู่ ส่องผ่านประตูเข้าไป สิ่งที่ปรากฏออกมาสู่สายตาคือห้องที่ยังคงอันตรายถึงตาย

อย่างไรก็ตาม เย่เฉินไม่ได้ผ่อนการป้องกันลง ผ่านทางความรู้สึกของกลิ่น เขาสามารถบอกได้ว่าในห้องคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของเลือด มีซอมบี้อยู่ในห้องอย่างแน่นอนละไม่ใช่เพียงไม่กี่ตัว....

เย่เฉินประหม่าเล็กน้อยขณะที่เขาพยายามใช้เท้าของเขาค่อย ๆ ดันประตูให้เปิดออก ขณะที่เท้าของเขาสัมผัสถูกประตู รู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันหนักหน่วงที่ส่งมายังเขา เขาหายใจเข้าลึก ๆ เบา ๆ ก่อนที่จะใช้แรงดันในการเปิดประตูมากขึ้น ทันใดนั้น ประหนึ่งว่าเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ประตูเปิดออกทีละเล็กทีละน้อย จนในที่สุดก็เผยให้เห็นเงา 7 ถึง 8 เงา เงาเหล่านั้นยื่นอย่างเกียจคร้านเหมือนประติมากรรมหิน เมื่อประตูเปิดออก พวกมันทั้งหมดหันหัวมา

ในทันใดนั้น เย่เฉินรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นอย่างหนักหน่วง ปราศจากความลังเลแม้เล็กน้อย เขาหมุนตัวกลับและกระโจนไปอย่างบ้าคลั่ง เร่งเร้าสองขาจนถึงขีดจำกัด มันราวกับว่าเท้าของเขางอกปีกออกมา พาเขาไปถึงยังบันไดอย่างรวดเร็วในพริบตา สิ่งที่ตามมาคือเสียงคำรามอันน่าขนลุกดังก้องไปทั่ว พร้อมด้วยร่างหลายร่างที่ติดตามมาอย่างเร่าร้อน

“บัดซบเอย”

การแสดงออกทางสีหน้าของเย่เฉินกลายเป็นน่าเกลียด เขาคาดไว้ว่ามากสุดซอมบี้เพียง 4 ตัวเท่านั้น เขาจะจินตนาการได้อย่างไรว่าจะมี 7 ถึง 8 ตัวอยู่ในห้องนั้น เทียบกับความได้เปรียบเหล่านั้น มันคือการฆ่าตัวตายดีดีนี้เอง

แม้แต่น้ำมันเบนซินขวดเดียวที่เขานำมาก็ใช้ไปแล้ว ที่เหลืออยู่มีเพียงมีดผ่าแตงโมเท่านั้น

หลังจากเผ่นหนีผ่านบันใดมา เย่เฉินตะเกียกตะกายเข้าไปในห้องที่เขาใช้ฆ่าซอมบี้ครั้งก่อนและกระแทกปิดประตูไว้เบื้องหลัง ช่วงสั่นๆสองสามวินาทีต่อมา เสียงคำรามที่ผสมปนเปกันดังขึ้นมาตามติดมาด้วยการทุบตีประตูอย่างไม่หยุดยั้ง

นับว่ายังโชคดีที่ประตูไม่ได้กว้างมาก ซอมบี้มากสุดเพียง 4 ตัวเท่านั้นที่จะกระหน่ำทุบลงบนประตูได้อย่างพร้อมกัน ทำให้สามารถปิดกั้นซอมบี้ได้ในระยะที่เหมาะสม

ใจเย็นๆ! ตั้งสติ!

เย่เฉินเตือนตัวเองอย่างต่อเนื่องและสงบลงในเวลาไม่นาน ในช่วงเวลาเช่นนี้ การสูญเสียความเยือกเย็นนั้นเป็นอันตรายที่ถึงแก่ชีวิต ด้วยร่างกายของเขาที่อาบท่วมไปด้วยเหงื่อ เขาใคร่ครวญอย่างข่มขื่นพรางขมวดคิ้ว ชั่วครู่ต่อมา ดวงตาของเขาสว่างขึ้นขณะเดียวกันเขาก็หันร่าง มุ่งหน้าไปที่ห้องนอน

ภายในห้องนอน เขามายังเตียงสีขาวขนาดใหญ่วางซ้อนด้วยผ้าปูที่สะอาดบริสุทธิ์ ยืนอยู่หน้าเตียงขนาดใหญ่ เขารวบรวมกำลังทั้งหมดของเขาและผลักมัน ผลักมันออกไปเป็นระยะพอประมาณ เขายิ้ม และเริ่มเคลื่อนย้ายเตียงอีกครั้ง ตรงไปทางเข้าห้อง ไม่ได้มีเจตนาที่จะขัดขวางประตู เขาเพียงหยุดในระยะ 3 ฟุต

แทบจะในทันทีหลังจากนั้น เขาเข้าไปในห้องนอนอีกห้อง กลับออกมาพร้อมกับอีกเตียงที่คล้ายกัน วางซ้อนกันกับเตียงอีกอันหนึ่ง กะความสูงโดยรวมของพวกมันราวๆ 1 เมตร เตียงที่กองซ้อนกันอยู่ทำหน้าที่เป็นตัวขัดขวางระหว่างทางเข้าและห้องนั่งเล่น ถึงแม้ว่าซอมบี้จะมีความสามารถในการกระโดดที่น่าประทับใจ สิ่งกีดขวางก็ยังคงชะลอพวกมันในการเข้ามาในห้องนั่งเล่นสองสามวินาที

ไม่กี่วินาทีที่สำคัญเหล่านั้น เพียงเป็นสิ่งที่เย่เฉินเล็งไว้!

เขาเข้าไปในห้องครัวและแน่นอนว่า เขาพบถังก๊าซ 2 ถังวางอยู่ภายในตู้ใต้เตา เขารีบถอดสายออกถังหนึ่งและนำมันไปไว้ข้างเตียง ปลดปล่อยก๊าซโพรเพนที่อยู่ภายในออกมา ด้วยเสียงแหลมสูง ฉ่าๆๆ ดังขึ้น กลิ่นอันหน้าแน่นของก๊าซโพรเพนเริ่มแพร่กระจายไปทั่วห้องนั่งเล่น

เย่เฉินปิดหนึ่งในห้องนอนไว้ หยุดก๊าซใด ๆ ก็ตามจากการไหลซึมเข้าไปในนั้น ต่อจากนั้น เขาเข้าหาหลอดไฟ กดเปิดสวิตช์ ยืนยันว่าไฟฟ้ายังคงทำงานอยู่ การล่มสะลายเพิ่งเกิดขึ้นเพียงไม่นาน ดังนั้นโรงแรมจะยังคงมีแหล่งจ่ายไฟอยู่

เย่เฉินพยายามแงะปลั๊กไฟออกและจัดการดัดแปลงพื้นสัมผัสของสวิตช์จนเกิดความผิดพลาด ครั้นแล้วเขาก็วางทุกสิ่งทุกอย่างกลับสู่ตำแหน่งเดิมของมัน เนื่องจากสวิตช์มีคุณภาพสูงยิ่ง เขาต้องพาดเก้าอี้ที่เขาพบไว้บนมัน เพิ่มเติมด้วยกระทะสำหรับทอดที่เหลืออยู่ไว้ข้างบนเพื่อเพิ่มน้ำหนัก ด้วยไม้ถูพื้นที่หักไปแล้วครึ่งหนึ่ง เขาวางมันไว้หลังประตูในท่าทางที่ทำให้มันถูกกระแทกเมื่อเปิดประตู

นอกจากนี้ เขายังพบเสาของราวตากผ้าอยู่ในห้องห้องหนึ่ง ซึ่งเขาพาดมันไว้ระหว่างไม้ถูกพื้นและกระทะทอด

ในที่สุดก็เสร็จสิ้นกับการเตรียมการของเขา เย่เฉินชำเลืองไปยังประตู พร้อมๆกับประตูที่สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ปูนขาวบุผนังในบริเวณใกล้เคียงเริ่มร้าวและแตกออก ร่วงลงสู่พื้นเป็นบริเวณกว้าง มันไม่นานก่อนที่จะประตูจะถูกกระทุ้งเปิดออก

เย่เฉินนำผ้าเช็ดตัวไปจุ่มน้ำให้เปียกในห้องครัว คลุมปากของเขาไว้ก่อนจะเร่งรุดเข้าไปในห้องที่เขาปิดไว้ก่อนหน้านี้ ในเวลาไม่ถึงนาที เขาได้ยินเสียงดังของประตูที่ถูกบังคับให้เปิดออกตามมาด้วยเสียงบึ่มดังอึกทึก กระจกหน้าต่างโดยรอบแตกออกเป็นเสี่ยงๆอย่างสมบูรณ์ เห็นได้ชัดว่ามีอากาศร้อนแทรกซึมเข้ามาจากรอยแตกของประตู

เย่เฉินรู้สึกได้ถึงร่องรอบของความยินดี ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เริ่มด้วยการเปิดประตู ทุบให้ไม้ถูกพื้นหักส่งผลให้เสาของราวตากผ้าไถลออก ชนเข้าใส่กระทะทอดและกระตุกสวิตช์ที่ผิดพลาดซึ่งก่อให้เกิดประกายไฟฟ้า

ภายในห้องที่ปิดอย่างแน่หนาเต็มเปี่ยมไปด้วยก๊าซโพรเพน แม้ประกายไฟที่น้อยที่สุดก็สามารถจุดชนวนให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง!

เย่เฉินรอให้สิ่งต่างๆสงบลง ก่อนจะออกจากห้องอย่างช้าๆพร้อมด้วยมีดผ่าแตงโมที่เตรียมพร้อม ทั่วทั้งห้องนั่งเล่นหล่นลงไปสู่ความวุ่นวายอันยุ่งเหยิง พร้อมกับโต๊ะกระจกที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ โซฟา เตียงและเฟอร์นิเจอร์ชิ้นอื่น ๆ อีกมากมายที่ไหม้เกรียมเป็นกองสีดำคุกรุ่น ซึ่งบางส่วนยังคงเผาไหม้อยู่

เย่เฉินยิ้มอย่างขมขื่น หากซอมบี้ 7 หรือมากกว่า 8 ตัวกำลังจะมา ด้วยสภาพภายในห้องนี้ที่เป็นอยู่ ไม่มีทางที่เขาจะปกป้องตัวเองจากพวกมันได้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้สนใจมันมากนัก หลังจากทั้งหมดแล้วนี้คือโรงแรม มีห้องมากอย่างล้นเหลือให้ใช้ประโยชน์

เมื่อเดินออกไป เขาตรวจสอบพวกซอมบี้ ที่ยับยู่ยี่รอบๆเตียงที่ซ้อนกันอยู่ พวกมันทั้งหมด 8 ตัวนั้นตายอย่างไม่ต้องสงสัย สองในหมู่พวกมันซึ่งอยู่ใกล้กับถังก๊าซถูกเผาอย่างหนักจนพวกมันย่อลงกลายเป็นก้อนสีดำที่หดเหี่ยว ส่วนที่เหลือของพวกมันกำลังลุกไหม้พร้อมกับควันอันน่าสะอิดสะเอียนของเนื้อไหม้

เย่เฉินหัวเราะอยู่นอกห้อง หลังจากทำให้แน่ใจแล้วว่า การระเบิดนั้นไม่ได้ดึงดูดซอมบี้ใดๆให้มาเพิ่มอีก เขาหันกลับเข้าไปข้างในเพื่อทำการผ่าซากศพ

เย่เฉินค้นพบเนื้อกลายพันธุ์สองชิ้นอย่างน่าอัศจรรย์ในระหว่างเก็บเกี่ยวซากศพซอมบี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี้เป็น โชคดี อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หนึ่งในนั้นมีขนาดเพียงปลายนิ้ว ส่วนอีกอัน มีขนาดเท่ากำปั้น!

เย่เฉินรู้สึกยินดี เนื่องจากเนื้อกลายพันธุ์นั้นซ่อนอยู่ด้านหลังหัวใจของซอมบี้และข้อเท็จจริงที่ว่าถังแก๊สมีอยู่เต็มครึ่งถัง การระเบิดจึงไม่ได้ลบล้างซอมบี้ไปอย่างสมบูรณ์ หรือไม่เช่นนั้นแล้วเนื้อกลายพันธุ์อาจกลายเป็นเพียงประวัติศาสตร์

หลังจากล้างทำความสะอาดเนื้อกลายพันธ์ เขาวางชิ้นที่มีขนาดเท่าปลายนิ้งใส่ในถุงสะอาด ชิ้นนี้จะมอบให้กับน้องสาวของเขาในภายหลัง สำหรับชิ้นที่มีขนาดเท่ากำปั้น เขาหั่นมันเป็น 3 ส่วน และกินพวกมันที่ละชิ้น

“เนื้อกลายพันธุ์ขนาดเท่ากำปั้นนี้ควรส่งเสริมความแข็งแกร่งของฉันขึ้นหลายเท่า” เย่เฉินตาเป็นประกายด้วยความยินดี ในที่สุด หลังจากเขาย่อยเนื้อกลายพันธุ์ทั้งหมดแล้ว เขาสามารถรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาที่เพิ่มขึ้นอย่างมากได้อย่างชัดเจน มันรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาเบาลงหลายสิบปอนด์ ด้วยมือข้างเดียว เขาสามารถยกตัวเองขึ้นจากพื้นในท่าหกสูงได้

ตอนนี้ เย่เฉินได้ครอบครองความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับซอมบี้แล้ว

“นับจากนี้เป็นต้นไป การจัดการกับกลุ่มซอมบี้ 2 หรือ 3 ตัว ฉันไม่จำเป็นต้องใช้น้ำมันเบนซินในการดูแลพวกมันแล้ว” เย่เฉินตื่นเต้น เมื่อเขามีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นนั่นหมายความว่า เขาสามารถปกป้องคนที่อยู่ใกล้เขาได้ดีขึ้น

นี่คือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงกินเนื้อกลายพันธุ์ส่วนใหญ่ด้วยตัวเอง แทนที่จะแบ่งมันอย่างเท่าเทียมกับน้องสาวของเขา หลังจากทั้งหมดแล้ว คนที่ทำการล่าในแต่ละวันนั้นจะเป็นเขาเอง เขาจึงจำต้องแข็งแกร่งอย่างเพียงพอ ก่อนที่เขาจะมั่นใจในความปลอดภัยของเธอ

เย่เฉินมองดูเวลา เขาตัดสินใจว่าตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่จะหันหลังกลับ หยิบมีดผ่าแต่งโมขึ้นมาและมุ่งหน้ากลับไปยังห้องของเขา

ตึ๊ก ตึ๊กๆ!

“พี่”

เย่จูได้ยินเสียงเคาะและทำให้แน่ใจว่าเป็นพี่ชายของเธอผ่านช่องมอง ก่อนที่จะผ่อนคลายและเปิดประตู เมื่อประตูเปิดออก เย่จูตื่นตกใจเมื่อพบว่าพี่ชายของเธอ ปกคลุมไปด้วยเลือดของซอมบี้ นัยน์ตาของชายตรงหน้าสื่อถึงความรู้สึกอ่อนเพลียออกมาอย่างเบาบาง เสื้อผ้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเกาะติดอยู่กับร่างกายของเขา

เย่จูจับจ้องไปยังพี่ชายของเธออย่างงุนงง มองดูคนที่ปกป้องเธอมาตั้งแต่เธอยังเด็ก น้ำตาฉับพลันเริ่มหลั่งไหลออกมาจากในดวงตาของเธอ โดยไม่สนใจสภาพที่สกปรกซอมซ่อของเขา เธอกระโดดเข้าสู้อ้อมกอดของเขา

เย่เฉินลูบหัวน้องสาวของเขา ทำให้ผมที่งดงามของเธอยุ่งเหยิงพลางยิ้ม ก่อนจะพูดว่า

“นั่น.. นั่น.. ตอนนี้น้องโตแล้วนะ น้องไม่ควรจะร้องไห้งอแงเช่นนี้”

เย่จูปล่อยเขาอย่างช้าๆ และลดศีรษะของเธอลง หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ตะโกนออกมาอย่างฉับพลัน

“พี่ใหญ่ บ่ายนี้ ...... ให้ ให้ฉันไปกับพี่ด้วย”


ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

เล่ม 1 ภาคแรก : มนุษย์มด ตอนที่6 ยอดมนุษย์นักรบจีโนม