MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

เล่ม 1 ภาคแรก มนุษย์มด ตอนที่ 9 ความแข็งแกร่งของชายสี่คน!

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 - 15:43 น.
AA 22


“ตาย!”

คำพูดอันโหดร้ายถูกกดให้ลอดผ่านไรฟัน เขาเฉือนมีดผ่าแตงโมออกไปอย่างชั่วร้ายในวิถีที่ยากจะเห็น ตรงไปยังหัวของซอมบี้

ชึ๊ก-โพล๊ะ คมมีดอันแพรวพราวเจาะลึกเข้าสู่กะโหลกศีรษะของซอมบี้ พลังของการตัดผ่านไปอย่างคงที่ขณะเดียวกันมันแยกศีรษะของซอมบี้เปิดกว้างแยกครึ่งออกเป็นสองส่วน เพียงหยุดลงเมื่อมันสับลงไปบนกระดูกซี่โครง

ร่างของซอมบี้สั่นเป็นเวลาสั่นๆก่อนที่มันจะล่มลงไปกองนิ่งสะนิดอยู่บนพื้น

“กร๊ากซซซ..”

ด้านหลังเขา สามซอมบี้ที่ไร้แขนกำลังตะเกียกตะกายอยู่

เย่เฉินหมุนร่างของเขากลับไป สายตาอันเย็นชาจับจ้องอย่างหนักแน่นไปยังเหล่าซอมบี้ ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างอ่อนช้อย เขาพุ่งไปยังซอมบี้ตัวแรกและทำการกระโดดเตะ เตะลงไปบนหน้าอกของซอมบี้ กระดูกซี่โครงที่อยู่ด้านล่างแตกเป็นเสี่ยง ๆขณะเดียวกันมันก็ถูกส่งบินออกไปจากเส้นทางหลายฟุต

เมื่อไม่มีอะไรขัดขวาง ซอมบี้อีกสองตัวพุ่งเข้าใส่เย่เฉินอย่างดุร้าย ปากอันชั่วร้ายของพวกมันตะครุบไปยังหัวไหล่ของเขา

เย่เฉินทำเสียงขึ้นจมูกอย่างดูถูก ซอมบี้ที่ไร้แขนนั้นได้สูญเสียอำนาจความก้าวร้าวของพวกมันไปราวๆ80% เขากำลังรอให้ซอมบี้เข้าใกล้ก่อนโยนมีดผ่าแตงโมออกไป ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วราวฟ้าแลบ เขาคว้าจับเข้าที่หัวของสองซอมบี้ ก่อนจะรวบรวมกำลังทั้งหมดของเขากระแทกพวกมันเข้าด้วยกัน

โพลั๊วะ!

ขณะที่หัวทั้งสองปะทะกัน พวกมันระเบิดราวแตงที่สุกมากเกินไป เนื้อสมองขาวซีดแตกกระจายออก พร้อมกับเศษชิ้นส่วนที่คลุมอยู่บนใบหน้าของเขา เย่เฉินปล่อยซากศพทั้งสอง ขณะเดียวกันเขาก็จับจ้องอย่างเย็นชาไปยังซอมบี้ที่เหลืออยู่เป็นตัวสุดท้ายซึ่งเพิ่งจะกลับมาอยู่ในท่ายืนได้ เขาพุ่งไปยังมันด้วยเพียงนิ้วมือที่เปลือยเปล่าของเขา เย่เฉินคว้าไปยังใบหน้าของซอมบี้ จับและกระแทกเข้ากับผนังอย่างหนักแน่น

เมื่อกะโหลกของซอมบี้บดขยี้เข้ากับกำแพงทึบ มันแตกออกภายใต้แรงกดที่ไม่ยับยั้ง

ยื่นอยู่ตรงมุม เย่จูถูกทำให้ตกใจจนนิ่งงัน ขณะที่เธอมองดูทุกอย่างคลี่คลาย

มีซอมบี้ทั้งหมดสี่ตัว แต่ละตัวแข็งแกร่งเท่าชายสามคน หมัดหนึ่งหมัดจากพวกมันจะส่งกำลังออกมาไม่น้อยกว่าสามร้อยปอนด์ นอกจากนี้ ผิวหนังของพวกมันยืดหยุ่นและมีกรงเล็บที่แหลมคมราวมีดโกน คนธรรมดาคนหนึ่งที่ต่อต้านกับสัตว์ประหลาดเช่นนี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการดับสะลาย

อย่างไรก็ตาม สัตว์ประหลาดที่ทรงพลังเช่นนี้กลับถูกบดขยี้ลงในทันทีภายใต้การเผชิญหน้ากับพี่ชายของเธอเพียงชั่วพริบตา มันทำให้เธอลังเลและไม่แน่ใจที่จะเชื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น พี่ชายของเธอแท้จริงแล้วสามารถก้าวไปสู้ระดับที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้ภายในเวลาสั่นๆ 1 วัน

เย่จูต่อสู้กับความคิดของเธออยู่ภายใน เย่เฉินเดินอย่างช้าๆตรงไปยังกลางห้อง หยิบผ้าเช็ดตัวสะอาด เขาเช็ดเนื้อสมองที่ติดอยู่บนหน้าเขาออกไปและมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอย่างรวดเร็ว เมื่อสิ่งสกปรกหลุดออกจากร่างกายของเขา พื้นย้อมเป็นคราบเลือดและเศษชิ้นเนื้อเละละเอียด

หลังจากทำความสะอาดตัวเองเสร็จแล้ว เย่เฉินก็ออกจากห้องน้ำ หน้าอกของเขาขยับเข้าออกอย่างอ่อนเพลีย ก่อนหน้านี้ เขาได้ใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขาขณะนี้เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าอาบไปทั่วตัวเขา มันคล้ายกับผู้คนทั่วๆไปหลังจากวิ่งไปรอบๆสนามราว 20 รอบ

“รีบจัดการผ่าซากศพเหล่านี้ มันค่อนข้างจะสายแล้ว ดังนั้นพวกเราควรรีบกลับไปเร็วๆนี้” เย่เฉินบอกน้องสาวของเขาหลังเหลือบมองผ่านซากศพ

เย่จูคล้ายได้สติกลับคืน มองดูซอมบี้ที่ถูกสังหารเกลื่อนอยู่ทั่วพื้น เธอยินดีที่พี่ชายของเธอกลับกลายเป็นน่าเกรงขาม พยักหน้าอย่าเชื่อฟัง เธอเริ่มเก็บเกี่ยวซากศพเพื่อหาเนื้อกลายพันธุ์ อย่างที่เห็นเพื่อให้บรรลุเป้าหมายเธอไม่ปฏิเสธภาพที่อวัยวะภายในถูกเปิดออกอีกต่อไป

……

หลังจากเสร็จสิ้น พวกเขาทั้งสองก็ออกจากห้อง เดินผ่านทางเดินเงียบสงบ พวกเขาผ่านประตูที่แตกหักพังทลายลงมากมาย ผ่านแต่ละประตูที่แตกพัง กองของซากศพซอมบี้ที่ตายแล้วสามารถมองเห็นได้ให้รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันน่ากลัวของนรกบนโลก

แม้เขาจะรู้ว่าซอมบี้ในห้องเหล่านั้นตายหมดแล้ว เย่เฉินก็ยังไม่ผ่อนคลายการป้องกันของเขา ความผิดพลาดจากการประมาทเพียงครั้งเดียวอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต

ครู่ต่อมาทั้งสองก็มาถึงห้องอย่างปลอดภัย

คลิก!

เมื่อปิดประตูห้อง ความรู้สึกสงบของความปลอดภัยอาบชโลมทั่วร่างพวกเขา พร้อมกับร่างกายและจิตใจที่ผ่อนคลาย เย่เฉินเก็บมีดของเขาก่อนจะเข้าไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า

ในทางกลับกัน เย่จูกลับมุ่งหน้าไปยังห้องครัวเพื่อล้างทำความสะอาดเนื้อกลายพันธุ์ที่เก็บรวบรวมมา

เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน แสงอันริบหรี่ของเมืองใหญ่ในตอนกลางคืนไม่มีอีกต่อไป จากหน้าต่าง ตึกระฟ้าจำนวนมากสามารถมองเห็นได้รางๆในระยะไกลเหมือนเช่นสัตว์ใหญ่มหึมาสูงตระหง่านอยู่ในความมืด แม้แต่ไฟถนนหลายสายที่ครั้งหนึ่งส่องอร่ามอยู่บนถนนก็ได้ยุติประกายแสงของพวกมัน ทุกสิ่งถูกปกคลุมอยู่ในความหนาวเหน็บ ดำมืดจนแทบหายใจไม่ออก

โลกนี้ที่โชติช่วงไม่มีอีกต่อไป

เย่เฉินเดินเข้าไปใกล้เพื่อปิดงับหน้าต่างและปิดผ้าม่าน หลังจากนั้น เขารวบรวมกองหนังสือพิมพ์และเริ่มอุดตามช่องเพื่อขัดขวางแสงใดๆจากการเล็ดลอดออกไปจากห้อง การทำเช่นนี้เพื่อป้องกันการดึงดูความสนใจของสัตว์ร้ายที่ทรงพลังต่างๆหรือพยุหะซอมบี้ที่เตร็ดเตร่อยู่

“พี่ อาหารค่ำพร้อมแล้ว” เย่จูออกมาจากห้องครัวพร้อมอาหารสองชามที่พอประมาณและซุปร้อนๆถ้วยใหญ่

เย่เฉินปรายตามองไปยังชามทั้งสองและซุปบนโต๊ะ ในช่วงกลางของการล่มสะลาย อาหารที่ดีเช่นนี้ถือได้ว่าหรูหรา หลังจากการทำงานของตนเองอย่างหนักมาตลอดทั้งวัน เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหิวโหยเมื่อสูดกลิ่นหอมของอาหาร

เย่เฉินไม่ได้แตะต้องอาหาร เขารอให้น้องสาวนั่งลงก่อนจะถาม

“เนื้อกลายพันธุ์อยู่ที่ไหน?”

เย่จูตัวแข็งไปครู่ ก่อนลุกขึ้นเพื่อวิ่งเข้าไปในครัว เธอกลับมาพร้อมกับเนื้อกลายพันธุ์ที่หั่นพอดีคำแล้วจัดวางไว้บนจาน

“สิ่งนี้จริงๆแล้วมีรสชาติเหมือนวุ้น ดังนั้นหนูจึงไม่ได้เอาพวกมันไปผัด”

เย่เฉินพยักหน้าและพูดว่า “เนื้อกลายพันธุ์ควรกินแบบดิบๆ การปรุงมันเพียงทำให้สูญเสียสารอาหารเท่านั้น” หลังจากพูดเช่นนั้นแล้ว เขาหยิบมาชิ้นหนึ่งและกินมัน

“น้องควรเริ่มด้วยการกินเนื้อกลายพันธุ์ เมื่อร่างกายหิว ประสิทธิภาพในการย่อยของมันจะอยู่ในจุดสูงสุด การบริโภคตอนนี้จะนำไปสู่การดูดซึมสารอาหารและพลังงานของมันได้ดีกว่า” เย่เฉินพูด

กระจ่างแจ้งแล้ว เย่จูเริ่มต้นกินชิ้นเนื้อกลายพันธุ์ด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม มันชัดเจนว่าเธอนั้นจงใจที่จะใช้เวลากับแต่ละชิ้น หวังว่าพี่ชายของเธอนั้นจะทานได้มากขึ้น เย่เฉินจะไม่เห็นอากัปกิริยาที่บอบบางของเธอได้อย่างไร แม้เขาจะรู้ ทว่าก็ไม่ได้พูดขึ้นมา เหตุการณ์ในวันนี้ได้สอนเขาว่า เขานั้นยังไม่แข็งแกร่งพอ ในโลกที่ล่มสะลายนี้ที่ซึ่งความสับสนวุ่นวายมีอยู่ทั่วไป เขาเป็นเสาหลักที่ต้องรักษาทุกสิ้นทุกอย่างไว้เป็นสำคัญ ถ้าเขาตกต่ำ น้องสาวตัวน้อยของเธออาจจะหมดลมในอันตรายเมื่อไม่นานก่อนหน้านี้....

ด้วยศีรษะของเขาที่ก้มลงต่ำ เขากินเนื้อกลายพันธุ์อย่างเงียบๆ ครู่ต่อมา ชิ้นเนื้อส่วนใหญ่ในจานได้ถูกกินโดยเขา ราวๆครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็ได้ย่อยสารอาหารจนสิ้น

เนื้อกลายพันธุ์ถูกย่อยอย่างง่ายดาย เผาผลาญอย่างรวดเร็วภายในอวัยวะภายในและแปลงเป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่จะกระจายไปทั่วทั้งร่าง เย่เฉินรู้สึกเหมือนว่าร่างกายของเขากำลังถูกนวดด้วยมือนับพันไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ทำให้เขารู้สึกสบายและเพลิดเพลินราวกับว่าเขากำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ

พร้อมกับความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้น เหงื่อดำราวลูกลูกปัดไหลออกมา นี่เป็นผลมาจากเยื้อกล้ามเนื้อของเขาขับสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์ภายในร่างกายของเขา นักวิทยาศาสตร์เคยกล่าวไว้ว่า “ในทางทฤษฎี ความหนาแน่นของกล้ามเนื้ออาจจะยกระดับขึ้นจนถึงจุดที่ต้านทานกระสุนปืนได้”

กลุ่มก้อนของสำลีขนาดเท่ากำปั้นที่ถูกบีบอัดเข้าจนมีขนาดเท่าเม็ดงายังแข็งแกร่งกว่าตะปูเหล็ก

สิ่งที่ไม่บริสุทธิ์ในร่างกายอาจะถูกขับออกมาเหมือนกับน้ำจากฟองน้ำ ฟองน้ำก็เปรียบเสมือนกล้ามเนื้อ

นอกเหนือจากการได้รับความแข็งแกร่งของชายกำยำหนึ่งคนแล้ว เย่เฉินยังรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ อีกมากมายที่เกิดขึ้นทั่วร่างกายของเขา ผิวบนฝ่ามือของเขารู้สึกยืดหยุ่นมากขึ้น กระดูกของเขาได้รับการส่งเสริมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และแม้แต่เล็บของเขาก็กลายเป็นคงทนขึ้นอย่างชัดเจน แม้ว่าพวกมันจะไม่แหลมคม เขาก็สามารถหั่นผักโดยพวกมันได้อย่างไม่มีปัญหา

ตาของเย่เฉินพราวประกาย “ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของฉัน การฆ่าซอมบี้ที่โดดเดี่ยว จะเป็นการละเล่นของเด็กๆ แม้กระทั้ง3 หรือ 4 ซอมบี้ในคราวเดียวกันก็สามารถกำจัดออกไปได้โดยปราศจากอุปสรรค์”

เย่เฉินเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอยู่ภายในใจ

หากเขายังคงรักษาอัตราการพัฒนาในปัจจุบันของเขาไว้ มันควรเป็นการกรุยทางสำหรับการเพิ่มประสิทธิภาพการล่าซอมบี้ ซึ่งในทางกลับกันนี้คือวงจรการเติบโตสู่พลังอำนาจของเขา

“มดกลายพันธุ์นั้นควรจะเท่ากับความแข็งแกร่งของ 10 ซอมบี้ ซึ่งเทียบอย่างคร่าวๆเท่ากับความแข็งแกร่งโดยรวมของผู้ชายกำยำ 30 คน ตอนนี้ ฉันกำลงอยู่ที่ 4 คน” เย่เฉินกำลังคิดคำนวณความแตกต่างที่เขามีเพื่อที่จะเอาชนะอยู่ภายในใจ

ข้อมูลมาตรฐานของมนุษย์ที่เป็นผู้ใหญ่ คือ....

กำลัง : 50 กิโลกรัม!

ความเร็ว : 100m/15s!

การตอบสนอง : 0.3 วินาที!

ตอนนี้ ความแข็งแกร่งของเย่เฉินมากกว่า 400 ปอนด์ ซึ่งแปลงเป็นกำลังได้ 200 กิโลกรัม ขณะที่ความเร็วคร่าวๆอยู่ที่ 100m/10s เวลาในการตอบสนองบรรลุถึง 0.1 วินาที!

เย่จูผู้ซึ้งได้กินเนื้อกลายพันธุ์เป็นส่วนน้อยเองก็มีประสบการณ์เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ประมาณได้ว่าเพียงอยู่ภายใต้ความแข็งแกร่งของชายกำยำ 2 คนไม่มากนัก

“ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณน้อง ” เย่เฉินรู้สึกตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด “ บนชั้นที่ 17 มีทั้งหมด 32 ห้อง ทั้งหมดถูกพวกเราเก็บกวาดจนสะอาด นอกจากนี้ซอมบี้ 108 ตัวถูกพวกเราสังหาร ปกติแล้วจะมีเนื้อกลายพันธุ์เพียง 10 ชิ้นหรือมากกว่าเล็กน้อย อย่างไรก็ดี ด้วยมือของน้อง น้องได้ค้นพบพวกมันด้วยอัตราที่จวนจะเป็น 1 ใน 2 ของซอมบี้ นี้มันดีงามมากอัตรา 2 ต่อ 5 แทนที่จะเป็น 1 ต่อ 10 ตามปกติ

เย่จูหัวเราะคิกคักอย่างดีใจขณะเดียวกันตาของเธอฉายแววของความภาคภูมิใจ เธอคุยโว “ นั้นแน่นอนอยู่แล้ว น้องสาวตัวน้อยของพี่นั้นชัดเจนว่านี้คือลักษณะของความสง่างาม แม้แต่สวรรค์ก็ยังยอมรับว่านี้คือความจริง”

เย่เฉิน “….”

เย่จูยิ้มขำ “ ฮิ..ฮิ..” แล้วพูดว่า “หนูไม่เคยพูดว่าลักษณะของพี่นั้นแย่ ดังนั้นอย่าได้เป็นกังวลไปเลย ตอนนี้....”

เย่เฉิน “……”

……

หลังจากพักผ่อนทั้งคืน พวกเขากลับมาล่าซอมบี้ต่อในวันรุ่งขึ้น ด้วยอุปกรณ์การต่อสู้ที่พรักพร้อมของพวกเขา ทั้งสองมุ่งหน้าออกจากห้อง เริ่มต้นวันใหม่ของการล่าซอมบี้

กระบวนการในตอนนี้ง่ายขึ้นมาก ด้วยความแข็งแกร่งเท่ากับชายกำยำ 4 คนของเย่เฉิน ซอมบี้จำนวนหนึ่งจะถูกกำจัดออกไปในทันที มีเพียงฝูงของซอมบี้ 7 หรือมากกว่าจึงต้องใช้กลยุทธ์ประตูที่ซึ่งเขาสามารถสะบั้นพวกมันได้ที่ละตัวทีละตัว

วันเวลาผ่านไป ภายในพริบตา ก็ผ่านไป10วัน

ช่วงสิบวันเหล่านั้น เย่เฉินและน้องสาวของเขาเป็นเหมือนสองนักล่าที่ไล่ฆ่าซอมบี้ในทุกๆวัน เข่นฆ่าไปตลอดเส้นทางจนถึงชั้น 12 มีอยู่ครั้งหนึ่งที่พวกเขาได้รับประสบการณ์เฉียดตาย มันเกิดขึ้นเมื่อพวกเขารีบเข้าไปในห้องเพรสิเดนทรอสวีท(presidential suite)ที่กำลังจัดงานเลี้ยง ภายในห้องชุดมีซอมบี้มากกว่า 30 ตัว หากไม่ใช้ว่าเร่งหลบหนีอย่างรวดเร็ว พวกเราอาจถูกฉีกออกเป็นส่วนๆ ในที่สุด พวกเขาคว้าชัยชนะโดยการทำให้ถังแก๊สระเบิดกลางฝูงซอมบี้ที่มากมาย

ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

เล่ม 1 ภาคแรก มนุษย์มด ตอนที่ 9 ความแข็งแกร่งของชายสี่คน!