MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

เล่ม 1 ภาคแรก มนุษย์มด ตอนที่ 8 การล่าอย่างฉับไว!

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 - 22:31 น.
AA 21


ครู่ต่อมา เย่เฉินได้เสร็จสิ้นการผ่าศพแรก คว้านผ่านอวัยวะภายในของมัน เขาไม่อาจค้นพบเนื้อกลายพันธุ์ใดๆ คิ้วขมวดเล็กน้อย เขาละเลยที่จะค้นหามันต่อและลุกขึ้นเพื่อที่จะทำการผ่าศพถัดไป

เย่จูยืนอยู่ด้านข้างมองดูพี่ชายของเธอโดยไม่ปริปากพูด เธอรู้สึกว่าพี่ชายที่คุ้นเคยที่เธอรู้จากความทรงจำของเธอกลายเป็นค่อยๆหินห่าง ก่อนนั้น ชายคนนี้เป็นคนที่อ่อนโยน เขาไม่เคยที่จะเข้าต่อสู้กับใครและอ่อนไหวกับสัตว์ตัวเล็กๆ เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวัยเด็กของพวกเขาเมื่อพวกเขาพบแมวบาดเจ็บระหว่างเดินทางกลับจากโรงเรียน เหตุการณ์นั้นทำให้เขาเศร้าใจไปหลายสัปดาห์เลย

ทว่าตอนนี้.....

ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าซอมบี้หรือผ่าพวกมัน เย่เฉินดูเหมือนจะเก็บรักษาความสงบไว้ได้ไม่วอกแวก มันราวกับว่าเขากลายเป็นนักฆ่าเลือดเย็น ทำกับชีวิตราวไม่ใช่สิ่งใด....

เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆเหรอ

ความรู้สึกปั่นป่วนเกิดขึ้นกับเย่จู แม้ว่าการการปฏิบัติอย่างโหดร้ายของพี่ชายเธอต่อซอมบี้จะทำให้เธอรู้สึกหมางเมิน เขาก็ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนอย่างเช่นเคยให้กับเธออยู่เสมอ เหมือนเช่นที่เขาเคยทำ!

เขาไม่ได้เปลี่ยนไปเสียทั้งหมด!

เย่จูส่ายหัวและตำหนิตัวเองอยู่ภายใน ความคิดที่ไม่มีความจำเป็นดังกล่าวสมควรแล้วหรือ? ท้ายที่สุดแล้วพี่ชายของเธอได้ออกล่าซอมบี้มาตลอดทั้งเช้า ประสบการณ์ย่อมทำให้หัวใจของเขาทรหดอดทนขึ้นมาก สิ่งนี้สมควรเป็นเรื่องปกติ

สิ่งที่เธอไม่รู้คือความจริงที่ว่าความสงบเยือกเย็นของเย่เฉินนั้น ไม่ใช่ผลจากการล่าซอมบี้ในช่วงเช้า มันฝังลึกเข้าสู่เขาตลอด10ปีที่ยาวนาน

ประสบการณ์ในชีวิตก่อนของเขาในระหว่างการล่มสะลาย แวดล้อมไปด้วยความทุกข์ทรมานนานัปการ มีหลายครั้งที่เขาสิ้นหวัง อ้างว้าง พ่ายแพ้ เศร้าโศก ทุกข์ทรมาน...

ด้วยการพยายามอย่างมากมายได้ทำให้เขาแข็งแกร่ง ดังนั้นเมื่อเขาตระหนักได้ว่าเขาถูกส่งกลับสู่อดีตเมื่อ 10 ปีก่อน เขายอมรับโดยปราศจากข้อแม้ใดๆ ไม่ว่าภัยพิบัติใดที่เขาประสบ เขาก็พร้อมที่จะเผชิญกับมันด้วยใจที่ตั้งมั่น

“พี่” เย่จูร้องออกมา เป็นเหตุให้พี่ชายของเธอหันกลับไปมองเธออย่างสับสน เธอรวบรวมความกล้าหาญ เธอก้าวไปข้างเขา พร้อมกับหัวที่ก้มลงต่ำและแขนอันสั่นเทา พูดอย่างตะกุกตะกักว่า

“ศ .. ศพที่เหลือก ป.. ปล่อยพวกมันให้หนู”

เย่เฉินตกใจไปชั่วครู่ จับจ้องอย่างแน่วแน่ไปยังหญิงสาวผู้ดื้อรั้นตรงหน้าเขา แม้ว่าเธอจะสั่นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจไม่เปลี่ยนแปลง สายตาของเขาอ่อนโยนลง พยักหน้าและพูดว่า

“งั่นระวังด้วย คลุมมือของน้องด้วยถุงพลาสติก อย่าปล่อยให้เลือดของพวกมันสัมผัสกับผิวของน้อง”

เย่จูพยักหน้ารับ คลุมมือทั้งคู่ของเธอด้วยถุงพลาสติก เธอเดินเข้าหาและก้มลงตรงหน้าศพซอมบี้ มองไปยังเขี้ยวสีเทาและริมฝีปากที่เปื้อนเลือดทำให้เธอรู้สึกราวกับว่ามันอาจจะตะครุบออกมาได้ทุกเมื่อ และขบกัดเธอ

เย่จูกลืนน้ำลายอย่างกังวลใจก่อนจะดันมีดผ่าแตงโมอย่างระมัดระวังเข้าสู่ร่างกายของศพ พยายามที่จะตัดเข้าสู่ชั้นผิวของมันอย่างช้าๆ อย่างไรก็ตาม ชั้นผิวบนซากศพของซอมบี้นั้นเหนียวเกินกว่าที่เธอคิด เหมือนขูดกับหนังวัวหนาๆ ไม่ง่ายที่จะเจาะทำลาย

เย่เฉินซึ้งอยู่ข้างๆเธอเริ่มให้คำแนะนำ

“ผิวหนังของซอมบี้ได้แข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล ทำให้มันทนทานเกินกว่าหนังวัว น้องจำเป็นต้องใส่เข้าไปข้างในและใช้ประโยชน์จากการสับเพื่อตัดเปิดมัน”

เย่จูพยักหน้าอย่างเข้าใจ หายใจเข้าลึก ยกมีผ่าแตงโมขึ้น หลับตาลง เธอสับมีดลงอย่างฉะฉาน หลังจากได้ยินเสียงทื่อๆดัง “ตึก” เธอพลันลืมตาขึ้นพบว่ามีดของเธอติดอยู่บนไหลของศพ ตัดผ่านเนื้อและฟันโดนกระดูก มันปรากฏว่าการหลับตาของเธอส่งให้มีดสับลงไกลออกไปจากเป้าหมายที่ตั้งไว้

เย่จูสิ้นหวัง เธอบ่นอุบอิบอยู่ในใจ

“ได้โปรดอย่าตำหนิหนูเลย หนูไม่ได้ตั้งใจจะตัดคุณที่นั่นจริงๆ….”

แกร็งแขนตัวเอง เธอดึงมีดผ่าแตงโมออกและพยายามสับลงไปอีกครั้งหนึ่ง เธอต่อต้านอาการคลื่นไส้เมื่อเธอเห็นอวัยวะภายในที่เต็มไปด้วยเลือดที่ถูกตัดเปิดออก เธอปิดตาอย่างไม่รู้ตัวอีกครั้ง

ด้วยเหตุนี้......

สับอีกครั้งก็ยังออกนอกเส้นทาง เวลานี้ มีดยึดอยู่ตรงอกด้านขวา

“เนื้อกลายพันธุ์สามารถพบได้เพียงรอบๆด้านขวาของหัวใจ” เย่เฉินชี้ออกไปขณะอยู่ข้างๆเธอ

แก้มของเย่จูพลันกลายเป็นสีแดง เธอไม่อาจช่วยได้นอกจากรู้สึกเสียใจเล็กน้อยสำหรับศพนี้ เธอขบฟันและคิด

“ตอนนี้ ฉันจำเป็นต้องฟันอย่างจริงๆแล้ว” ยกมีดขึ้นเพื่อที่จะสับอีกครั้ง เธอฝืนตาตัวเองให้เปิดคาไว้ ทำให้แน่ใจว่าสามารถฟันได้อย่างแม่นยำ

ปลั๊กก..!

ในที่สุด มีดก็สับลงไปบนหน้าอกด้านซ้าย

เย่จูถอนหายใจอย่างโล่งอก เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเธอ แอบให้กำลังใจตัวเองในชัยชนะเล็ก ๆ นี้

มิสเตอร์ซอมบี้ที่น่าสงสารนี้ แม้จะแค่นอนอยู่นิ่งๆตรงนั้น มันก็ยังไม่ปลอดภัย ไม่เพียงแต่จะถูกผ่า มันยังถูกสับเพิ่มอีก 2- 3 ครั้งโดยไม่มีเหตุผลสำคัญ

ในที่สุดผิวของมันก็ถูกเจาะ เย่จูเริ่มทำการหั่นเปิดกล้ามเนื้อพื้นฐาน เมื่อเปิดเผยอวัยวะภายในของมัน เย่จูเริ่มรู้สึกว่าหนังศีรษะของเธอมึนงงเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสบางสิ่งที่เต็มไปด้วยเลือดอันน่ารังเกียจ ขณะที่เธอบรรลุถึงหัวใจ ขนทั่วร่างเธอเริ่มลุกชู การหาตำแหน่งเนื้อกลายพันธุ์หมายถึงการค้นหาอย่างระมัดระวังรอบๆหัวใจสีดำคล้ำ ขณะที่เธอหยิบจับมัน เธอรู้สึกถึงความเรียบลื่นของมัน เนื้อนุ่มๆ ไม่แตกต่างกันเกินไปกับความรู้ของไข่ลวก ความรู้สึกของความขยะแขยงถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างฉับพลันทำให้เธออยากอาเจียนออกมา

ข้างๆเธอ เย่เฉินผ่าศพที่สามอย่างรวดเร็ว หลังจากคุ้ยหาผ่านอวัยวะภายในของมันสั้น ๆ เขาไม่พบเนื้อก่อกลายพันธุ์ใด ๆ ถอนหายใจเบา ๆ เขาหันไปเผชิญหน้ากับน้องสาวของเขา มองหน้าซีด ๆ แต่ละเอียดอ่อนของเธอ เขาไม่รู้จะช่วยอย่างไร นอกจากความรู้สึกเห็นอกเห็นใจต่อเธอ เขาพูด

“แค่ปล่อยครั้งนี้ให้พี่”

เย่จูส่ายหัวอย่างหนักแน่ “หนูไม่เป็นไร”

เธอระงับความรู้สึกขยะแขยงของเธอต่ออวัยวะภายในอย่างแข็งขันและเริ่มค้นหาพวกโดยละเอียดอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น ในมุมแคบๆด้านหลังหัวใจ เธอพบมัน ชิ้นเนื้อกลายพันธุ์ขนาดเท่าปลายนิ้ว ทันใดนั้นดวงตาเธอส่องประกายด้วยความยินดี รำร้องอย่างร่าเริง

“หนูพบบางอย่าง!”

“น้องทำได้ไง?”

ช่วยไม่ได้ที่เย่เฉิน จะรู้สึกตกตะลึงงัน

ควรสังเกตว่าเนื้อกลายพันธุ์นั้นค่อนข้างไม่ปกติ ประสบการณ์ได้สอนเขาว่ามีเพียงหนึ่งในสิบของซอมบี้เท่านั้นที่ครอบครองเนื้อกลายพันธุ์ ซอมบี้ทั้งคู่ที่เขาผ่าว่างเปล่า เขารู้อยู่ในใจแล้วว่าการล่าครั้งนี้เป็นความพยายามที่สูญเปล่า เขาแน่ใจและไม่คาดหวังว่าน้องสาวตัวน้อยของเขาจะค้นพบ

“พี่ใหญ่ แล้วพี่ล่ะ พบอะไรบ้าง?” เย่จูผุดลุกขึ้นอย่างตื่นเต้นและหันไปเผชิญหน้ากับพี่ชายของเธอ เมื่อเห็นมือของเขาว่างเปล่า เธอรู้สึกงุนงง

เย่เฉินไอออกมาแห้งๆและพูดว่า

“ซอมบี้สองตัวนี้มีระดับต่ำเกินไป พวกมันไม่มีเนื้อกลายพันธุ์ใดๆ”

“จริงๆเหรอ?” เย่จูมองเขาอย่างสงสัย

เย่เฉินพูดอย่างขึงขัง “ต้องแน่นอนอยู่แล้ว!”

……

หลังจากนั้น มันชัดเจนแล้วว่าเย่จูควรรับผิดชอบในการจัดเก็บเนื้อกลายพันธุ์ไว้ พวกเขาจะระงับการกินมันไว้จนกว่าพวกเขาจะกลับ เย่เฉินตรวจดูประตูห้อง ประเมินว่ามันแข็งแรงพอสำหรับรอบต่อไป เขาเรียกน้องสาวของเขาเข้ามาเพื่อถ่ายทอดแผนการ

“จากนี้ พี่จะออกไปข้างนอกเพื่อดึงดูดซอมบี้ น้องอยู่ที่นี้และเตรียมตัวไว้”

เย่จูพยักหน้าก่อนร้องขึ้น “ระวังตัวด้วย และอย่าดึงดูดมามากเกินไป”

เย่เฉินหัวเราะเบาๆเชิงตอบรับ ก่อนออกจากห้องเพื่อเข้าหาห้องที่สี่บนทางเดิน หลังจากยืนยันแล้วว่าประตูล็อคอยู่ เขาเคาะเบาๆ

ครู่ต่อมา ยังไม่มีการตอบสนอง

เย่เฉินเดาว่าอาจเป็นห้องที่ว่างเปล่าและเดินหน้าต่อ เข้าใกล้ห้องที่ห้า ประตูห้องนี้ดูเหมือนจะแง้มอยู่ โดยไม่เสียเวลา เย่เฉินเตะประตูเปิดออกอย่างไร้ความปราณีและกวาดสายตาของเขาไปทั่วทั้งห้อง สิ่งที่เตะตาของเขาคือซอมบี้สองตัวที่เตร็ดเตร่อยู่ภายในห้องนั่งเล่น หนึ่งชายและอีกหนึ่งเป็นหญิง พวกเขา.......

พวกเขาทั้งคู่ล้วน เปลือยกายล่อนจ้อน

การแสดงออกของเย่เฉินเหมือนเช่นปกติ เมื่อเห็นคู่ซอมบี้จ้องกลับมายังเขา เขามองอย่างเฉยชาสั่นๆก่อนจะหันกลับเพื่อหนี

ในชั่วพริบตา เขาก็กลับเข้าไปในห้องที่สอง เย่จูยังคงยุ่งอยู่กับการลากศพไปที่มุมห้อง

เย่เฉินเร่งเข้าไปทำการเคลื่อนโซฟาเบียดเข้ากับประตูทันที ปล่อยไว้เพียงช่องแคบๆ สั่นๆไม่กี่วินาทีต่อมา คู่ซอมบี้ไล่กวดกันมาและเริ่มกระหน่ำเข้าใส่ประตู

ด้วยวิธีการเดิม เขาดูแลจัดการคู่ซอมบี้อย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามมันดูเหมือนว่าห้องนี้ไม่สามรถใช้ได้อีกต่อไป ขณะที่บานพับประตูกลายเป็นหลุดหลวมออกมา

สำหรับการผ่าซากศพใหม่นั้น เย่จูได้จัดการเรียบร้อยแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เย่เฉินอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีนั้นคือข้อเท็จจริงที่ว่าน้องสาวตัวน้อยของเขาดูเหมือนจะโชคดีกว่าเขา จากผลของการค้นหาพบชิ้นเนื้อกลายพันธุ์ขนาดเท่าปลายนิ้วท่ามกลางศพทั้งสอง มันทำให้เขารู้สึกราวกับจะอาเจียนออกมาเป็นเลือดเมื่อเธอเริ่มบ่นขณะถือเนื้อกลายพันธุ์ ด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ เธอคร่ำครวญ

“ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ที่อีกศพไม่มี เฮ้อ.อ..”

เย่เฉินรู้สึกราวกับจะร้องไห้เป็นสายน้ำ สองซอมบี้ที่เขาผ่าทั้งคู่ล้วนว่างเปล่า เป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!

ต่อมา...

เย่เฉินและน้องสาวของเขาทั้งคู่ย้ายเข้าไปในห้องที่ห้า กำหนดให้มันเป็นพื้นที่สังหารแห่งใหม่ของพวกเขา เย่เฉินจะดึงดูดซอมบี้จากห้องอื่นๆ และขัดขวางพวกเขาโดยใช้ประตู เขาจะทำซ้ำวิธีนี้จนประตูจะชำรุดก่อนที่จะเปลี่ยนไปยังห้องอื่น และทำซ้ำกระบวนการเดิม..

ผ่านไปสามชั่วโมง

ตอนนี้มันเป็นเวลา 16.30 น. ในช่วงบ่าย พระอาทิตย์ตกดินเปล่งรัศมีแพรวพราวลอดผ่านหน้าต่างเข้าสู่ทางเดิน ท้องฟ้าเริ่มมืดลง

ชั้น 17 ห้องเบอร์30

กร๊าซซ! ตร๊ารกชช....!

ซอมบี้สี่ตัวกระแทกเข้าใส่ประตูอย่างบ้าคลั่ง เย่เฉินยืนอยู่ทางขวาด้านหลังของมัน ด้วยมีดผ่าแตงโมที่เตรียมพร้อมไว้แล้ว เขาลงมือตัดแขนของซอมบี้ตัวใดก็ตามที่เข้ามาใกล้

ทันใดนั้น....

แกร๊ก!

จู่ๆประตูก็เริ่มแตกพัง

สี่ซอมบี้พร้อมด้วยปากอันโหดร้ายกระหายเลือดของพวกมันก็เปิดออกกว้างและพุ่งเข้าใส่เย่เฉิน

“พี่.....” จากด้านหลังของเขา เย่จูแผดร้องด้วยความตื่นตระหนก

เย่เฉินยังคงรักษาความสงบ ท่ามกลางซอมบี้ทั้งสี่ตัว สามตัวในหมู่พวกมันที่กรงเล็บถูกตัดออกไปแล้วทิ้งปากของพวกมันไว้เป็นอาวุธเพียงอย่างเดียว พวกมันไม่ได้เป็นภัยคุกคามมากมายอีกต่อไป

เย่เฉินจัดตำแหน่งเท้าของเขา พร้อมกับบิดร่างกาย ปลดปล่อยลูกเตะควงออกไป อำนาจของลูกเตะควงนั้นแข็งแรงกว่าลูกเตะตรง 50 เปอร์เซ็นต์ เพิ่มเติมด้วยความจริงที่ว่าความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขามากหว่าหรือห่างกันไม่มากกว่าซอมบี้ตัวหนึ่ง ส่งผลให้เกิดการระเบิดของพลัง หนึ่งลูกเตะนี้ส่งให้ซอมบี้ตัวแรกบินออกไปอย่างจัง กระแทกเข้าใส่สองซอมบี้ที่อยู่ด้านหลังมัน

กร๊าซซ!

ซอมบี้ที่ยังคงมีกรงเล็บครบถ้วนวิ่งไปข้างหน้าอย่างอาจหาญผ่านเย่เฉินและพุ่งตรงไปที่น้องสาวของเขา ด้วยการแทงอย่างอำมหิต มันตะครุบตรงไปยังเด็กสาว

ใบหน้าของเย่จูซีดไปในทันที มือของเธอที่กำลังถือมีดผ่าแตงโมสั่นอย่างไม่หยุด ดวงตาของเธอขุ่นมัวพร้อมกับทำอะไรไม่ถูก ขณะที่ถอยร่นอย่างหมดรูป

“ไปให้พ้น!”

เสียงที่แสดงออกถึงความโกรธแค้นไม่อาจระงับอารมณ์ดังก้องจากด้านหลังของซอมบี้ ทันใดนั้น เย่เฉินไล่มาถึงซอมบี้แล้ว มือที่ว่างเปล่าของเขารวบกำเป็นหมัด กระแทกเข้าสู่ด้านข้างใบหน้าของซอมบี้ อัดปะทะอย่างหนักแน่นส่งให้ซอมบี้โยกไกว บังคับให้มันล้มลงกับพื้น เย่เฉินกราดเกรี้ยว ภายใต้รูปลักษณ์อันหล่อเหลาของเขาเดือดพล่านไปด้วยเจตนาฆ่า ด้วยการจับจ้องอย่างเยือกเย็นของเขามุ่งเน้นไปที่ซอมบี้ เขาก้าวออกไปหามัน แขนกระเพื่อมไปด้วยหลอดเลือดดำปูดโป่ง

ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

เล่ม 1 ภาคแรก มนุษย์มด ตอนที่ 8 การล่าอย่างฉับไว!