MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

เล่ม 1 ภาคแรก มนุษย์มด ตอนที่ 11 : สุนัขกลายพันธุ์

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 19 กรกฏาคม 2563 - 22:33 น.
AA 21


เย่เฉินไม่ได้หยุด เขายังคงก้าวสืบต่อไป เย่จูไม่แน่ใจว่าต้องทำอย่างไร เธอชายตามองไปยังพี่ชาย มันดูเหมือนว่าเขากำลังจดจ่ออยู่กับสภาพแวดรอบๆ เฝ้าระมัดระวังเหล่าซอมบี้ที่อาจพุ่งเข้ามาได้ตลอดเวลา ชัดเจนแล้วว่าพี่ชายของเธอไม่ได้นำพาต่อชายหนุ่ม เย่จูเหลือบมองด้านหลังอย่างงุ่มง่าม เพียงพบว่าชายหนุ่มกำลังวิ่งตรงมายังพวกเขาอย่างไว

เย่จูลังเลที่จะเมินชายหนุ่มและตามหลังพี่ชายของเธอไปอย่างเงียบๆ

“เฮ้ เดียว อย่าพึ่งรีบไปสิ!” ชายหนุ่มวิ่งกวดมาจากด้านหลังและยืนอยู่ด้านหน้าพวกเขาพร้อมๆกับมือของเขายกขึ้นสูง ขวางทั้งสองไม่ให้เดินหน้าต่อ ดวงตาของเขากวาดผ่านใบหน้าอันละเอียดอ่อนและน่ารักของเย่จูอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะหันกลับไปมองเย่เฉิน ด้วยรอยยิ้มที่เบ่งบานบนใบหน้าของเขา ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆก่อนพูด

“พี่... ไม่สิฉันหมายถึงพี่ชาย อืม..นั่นไม่ถูกต้องเช่นกัน ต้องเป็นเจ้านาย! ความกล้าหาญในการต่อสู่ของคุณล่ำลึกมาก รูปลักษณ์ของคุณเองก็หล่อเหลาและดูอ่อนโยน คุณเป็นผู้ชายในอุดมคติในสายตาของหญิงสาวนับพัน และเป็นไอดอลของภรรยาที่แต่งงานใหม่นับล้าน เป็นการดำรงอยู่อันภูมิใจที่สุดภายใต้สวรรค์…”

เย่เฉินขมวดคิ้วขณะโบกมือตัดบทอันฟุ่มเฟือยของชายหนุ่มที่พยายามจะประจบสอพลอ เขาพูด

“คุณต้องการให้ฉันพาคุณไปด้วย?”

ชายหนุ่มผงะ อย่างไรก็ตามทันใดนั้นเขาเริ่มหัวเราะ และพูดออกมา

“ตามคาด ใครบางคนที่เชื่อใจได้ ทันสมัย โดดเด่น สง่างาม ห้าวหาญอย่างไรที่ติ สัญลักษณ์ที่ดึงดูดความสนใจต่อหญิงสาวนับล้านอย่างไม่มีใครเทียมเทียบ... ลักษณะของผู้ชาย..... ครอบครองวิสัยทัศน์อันลึกซึ้งและมองการไกลเช่นนี้ มองทะลุผู้อื่นได้เพียงแวบเดียว แท้จริงแล้วคุณเป็นผู้กอบกู้โลกอันล่มสะลายนี้ ยอดมณีซึ่งมนุษย์ทั้งมวลควรเอาอย่าง.....”

เย่เฉินไอแห้งๆออกมาก่อนที่จะพูดว่า

“ขอโทษนะ ฉันรู้ว่าการขาดความแข็งแกร่งในปัจจุบันของคุณอาจจะชักนำไปสู่การตายของคุณหากไม่มีใครคอยดูแลคุณ มันอาจเป็นเหมือนนก่อนนี้ หากไม่มีพวกเราคุณคงจะตายไปแล้วตอนนี้ มีโอกาสที่จะถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ แต่ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ขยะ”

ชายหนุ่มเริ่มที่จะระเบิดน้ำตาออกมาอย่างฉับพลัน เศร้าสลดอยู่ภายใน

“แม้ว่าคุณจะปฏิเศษที่จะยอมรับฉัน คุณก็ไม่จำเป็นต้องใช้ถ้อยคำที่มันโหดร้ายเช่นนี้...”

เย่จูผู้ซึ่งมีความเห็นอกเห็นใจมากกว่า นึกสงสารสภาพอันน่าสังเวชของชายหนุ่มคนนี้ ได้ดึงแขนเสื้อของพี่ชาย เย่จูพูดว่า

“พี่ ทำไมไม่เอาเขาไปด้วย? มันยากที่จะพบเห็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่”

“ใช่ นั้นถูกต้องแล้ว” ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเกินจริง ภายในใจเขารู้สึกว่าผู้หญิงประเภทนี้น่ารักและแสดงออกถึงความเมตตากรุณาของเทพธิดา เขาเผชิญหน้ากับเย่เฉินทันทีและพูดว่า “ฉันไม่ใช้ขยะ ฉันสามารถทำอะไรได้หลายอย่าง”

“โอ้...” เย่เฉินเหลือบมองไปยังชายหนุ่มด้วยความเฉยเมยก่อนที่จะพูดว่า

“งั้นมาฟังกัน.”

ชายหนุ่มใช้ความคิดก่อนที่จะชี้นิ้วมายังตนเองและพูดว่า

“ฉันเรียนจบมหาวิทยาลัยพร้อมปริญญาศิลปะศาสตร์ ดังนั้นฉันจึงคนคล่องแคล่วเป็นพิเศษในศิลปะการสื่อสาร ฉันแม้กระทั้งค่อนข้างมีความรู้เมื่อมันเกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์ ณ จุดจุดหนึ่ง ฉันยังเป็นหัวหน้าแผนกรัฐวิสาหกิจ งานอื่นที่ฉันมีคือ……”

เย่เฉินหันไปรอบๆและกล่าวกับน้องสาวของเขาว่า

“เรามีมันฝรั่งทอดสำหรับค่ำคืนนี้”

“แน่นอน” เย่จูพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

“พวกเรายังมีซอสไว้ท่านกับมันอีกด้วย มันจะน่ากินเป็นอย่างยิ่ง” เย่เฉินเตือน

“จริงๆด้วย”

ชายหนุ่มตกใจเป็นอย่างมากเขารู้สึกน้ำตาคลออีกครั้ง เขารู้สึกว่าขวัญกำลังใจของเขาจมดิ่งลงไปภายใต้ความไม่แยแสอย่างไม่หยุดยั้งโดยคนแปลกหน้าผู้ใจดำคนนี้ การคงอยู่ของเขาถูกมองข้ามอย่างสิ้นเชิง...

เย่เฉินจับมือน้องสาวของเขาและวนรอบๆชายหนุ่ม กระทำต่อไปราวกับว่าเขาไม่เคยพบเห็นผู้คน ชายหนุ่มยื่นอยู่ที่นั้นอย่างเงียบๆ พร้อมกับก้มหัวลงต่ำและนิ้วหยิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ หลังจากตัดสิ้นใจกับตัวเองแล้ว เขาเงยหน้าขึ้น เผชิญหน้าเย่เฉิน

“หากคุณพาฉันไปด้วย ฉันยินดีทำทุกอย่าง”

เขาเป็นตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบ….

หลังจากได้เป็นพยานถึงความกล้าหาญอันน่าเหลือเชื่อของเย่เฉิน เขารู้ว่าการอยู่คนเดียวในโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้ นี้หมายถึงความตายที่ชัดเจน! เป็นไปได้มากว่าเขาอาจจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆโดยเหล่าซอมบี้หรือตายอย่างช้าๆจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ตายจากความหิวโหยขณะกำลังซ่อนอยู่ในห้อง

เพราะฉะนั้น โอกาสที่ดีที่สุดของเขาในการอยู่รอดจากภัยพิบัติครั้งนี้ถูกควบคุมอยู่ภายใต้ปีกของบางคนที่น่าเกรงขาม เยเฉินชัดเจนว่าเป็นใบเบิกทางที่เหมาะสมในสถานการณ์นี้และดีที่สุดของเขาในปัจจุบัน และยังเพียงเป็นตัวเลือกเดียว

ได้ยินเสียงร้องไห้อ้อนวอนของชายหนุ่ม เย่เฉินหยุดเท้าที่กำลำลังก้าว เย่จูซึ่งยืนอยู่ข้างเขา เหลือบมองไปยังใบหน้าพี่ชายของเธอ เพียงพบกับสีหน้าที่แสดงออกพร้อมกับความเฉยเมย

หลังจากนั้นไม่นาน เย่เฉินได้เข้าไปในห้องและหยิบมัดทำครัว โยนมีดไปทางชายหนุ่ม เขาหันกลับและจากไปในทันที

ชายหนุ่มหยิบมีดขึ้นมาและจ้องเขม็งไปยังมัน ชันเจนว่านี้คือการสูญเสีย ชั่วขณะนั้นเอง เขาได้ยินเย่จูหัวเราะคิกคักก่อนจะพูดว่า

“รีบหน่อยสิ หรือจะรอให้ซอมบี้ทางด้านหลังมาขย้ำคุณ”

ซอมบี้ ที่ที่เธอพูดถึงชัดเจนว่าเป็นสัตว์ประหลาดอันน่าขนลุกที่ทำให้เกิดภัยพิบัติกับโลกนี้ เมื่อได้ยินคำพูดเด็กสาว ชายหนุ่มถูกปลุกให้ตื่นจากอาการมึนงงในทันที ด้วยกำลังที่ฟื้นคืนมาแล้ว ชายหนุ่มเร่งวิ่งตามไปพร้อมกับจิตวิญญาณที่เพิ่มสูงขึ้น ติดตามอยู่ด้านหลังของเย่เฉิน เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกได้ถึงกำแพงน้ำแข็งระหว่างพวกเขาในขณะที่เขาจ้องไปยังเบื้องหลังของคนแปลกหน้าที่น่าเกรงขามคนนี้ ในฐานะบุคคลผู้ที่ไม่เคยมีปัญหาใดๆในการติดต่อสื่อสารกับผู้อื่น ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงการพ่ายแพ้ขณะที่เขาลังเลที่จะกล่าวทักทาย

สังเกตได้ถึงท่าทางอันงุ่มง่ามของชายหนุ่ม เย่จูหัวเราะคิกคักและพูดออกมา

“อย่าใส่ใจพี่ชายของฉันเลย เขามักจะเป็นเช่นนั้นอยู่เสมอ”

ชายหนุ่มเพียงยิ้มตอบอย่างข่มขื่น

เธอกระพริบดวงตากลมโตอันทรงเสน่ห์ เย่จูไตร่ถามอย่างสงสัย

“คุณชื่ออะไร?”

ได้ยินคำถามของเธอ ชายหนุ่มดูเหมือนจะตื่นจากอาการตกใจ ก่อนหน้านี้ของเขา พร้อมด้วยรอยยิ้มที่ผลิบานบนใบหน้าของเขา เขาเริ่มกล่าวแนะนำตัวเอง

“แซ่ของฉันคือ ไป๋ ชื่อคือ หลง ผู้คนเรียกฉันว่าเสี่ยวไป๋หลง คนยุคใหม่ของมหาวิทยาลัยชิงที่มีเสน่ห์ที่ไม่มีใครเทียบได้ เสี่ยวไป๋หลง ฮื่ม สถานที่นี้ดูเหมือนจะไม่เหมาะสม ฉันจะเซ็นลายเซ็นให้กับคุณในครั้งต่อไป เอ๊ะ อย่าเดินเร็วนักสิ รอฉันด้วย”

เย่เฉินเหลือบมองไปยังชายหนุ่ม นัยน์ตาเต็มไปด้วยประกายความฉลาดเฉลียว

ใครบางคนที่สามารถเก็บรักษารอยยิ้มที่ร่าเริงได้แม้กระทั้งในการเผชิญหน้ากับการล่มสะลายที่ทำให้หดหู่ใจเช่นนี้ จำต้องเข็มแข็งอย่างยิ่ง นี้เองเป็นเหตุผมซึ่งทำให้เย่เฉินตัดสินใจพาเขามาด้วย

……

หลังจากผ่านมุมทางเดิน เย่เฉินทำสัญญาณมือบ่งบอกความตั่งใจของเขาเพื่อให้ทั้งกลุ่มอยู่เงียบๆ

เย่จูเชื่อฟังอย่างดี เก็บปากของเธอปิดสะนิด เธอรู้ว่าพี่ชายของเธอเพียงจะออกคำสั่งเมื่อเขารู้สึกถึงอันตรายเท่านั้น ในเวลาอื่นๆ เขาทำการห้ามปรามน้องสาวของเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ไป๋หลงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นเขาจึงถามออกไป

“เกิดอะไรขึ้น?”

สิ่งนี้ทำให้เย่เฉินขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด

นี้ทำให้ไป๋หลงขวัญหนีดีฝ่อส่งผลให้เขาเงียบไปอย่างฉับพลัน ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาได้รับความชอกช้ำทางจิตใจเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับชายที่ข่มขู่ต่อหน้าเขา มันคงจะเป็นจากการได้พบเห็นภาพของเขาที่เข่นฆ่าเหล่าซอมบี้ หรือความเย็นชาและท่าทางอันไร้อารมณ์ของเขาที่บอกปัดก่อนหน้า....

ด้วยการจับจ้องเพียงครั้งเดียวจากเย่เฉิน ไป๋หลงจะรู้สึกว่าหัวใจของเขาหดเกร็งอย่างรวดเร็ว บางทีหากเขาอารมณ์เสีย ชายคนนี้คงจะพิจารณาที่จะทอดทิ้งเขา ตระหนักได้ถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเอง ใบหน้าของไป๋หลงกลายเป็นบูดบึ้งและสิ้นหวัง ขณะที่เขาจับจ้องอย่างอ้อนวอนไปยังเย่เฉิน

เย่เฉินกลอกตาของเขาขึ้นอย่างหงุดหงิด เขาพูดกระซิบเสียงต่ำ

“ฉันจะไปสอดแนมก่อน พวกเจ้าอยู่ที่นี้ หากมีซอมบี้มา ไป๋หลงนายต้องปกป้องน้องสาวตัวน้อยของฉันให้ดีที่สุด!”

ไป๋หลงรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่อันหนักหน่วงถูกยกไปจากใจของเขา ด้วยการถอนหายใจโล่งเขาประกาศออกไป

“แน่นอน สามารถมั่นใจได้ น้องสาวของคุณจะไม่ได้รับอันตรายใดๆทั้งสิ้นอย่างเด็ดขาด”

เย่เฉินพยักหน้าก่อนจะหันไปมองน้องสาวของเขาและกล่าวแนะนำ

“ดูแลตัวเองดีดี” เขาคว้าขวานนักดับเพลิงของเขาและก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ขณะที่เขารุดหน้าไปตามทางเดินเปื้อนเลือด เขาได้มาถึงห้องที่ประตูแง้มออกเล็กน้อย ความเงียบที่ล้อมรอบเขานั้นล้ำลึกมากเขาสามารถแม้กระทั้งได้ยินเสียงของเข็มที่ร่วงหล่น

หายใจเข้าลึก ๆ เย่เฉินเตะประตูให้เปิดออกกว้าง ปรายตากวาดเข้าไปภายในห้องอย่างรวดเร็ว ยามกะทันหันเขาเห็นสัตว์ขนาดเท่าสิงโตกำลังนอนพักผ่อนอยู่บนพื้น มันมีขนหยาบสีดำสนิทและกรงเล็บที่แหลมคมสี่ชุด

“มันเป็นต้องสุนัขกลายพันธุ์อย่างแน่นอน” สายตาของเย่เฉินปกคลุมไปด้วยความเคร่งเครียด จากกลิ่นเหม็นเน่าที่กระพืออยู่ในอากาศ เขาสามารถบอกได้ว่ามีสุนัขกลายพันธุ์สัญจรอยู่ในบริเวณใกล้เคียง มันเป็นกลิ่นอายที่แตกต่างที่ปล่อยออกมาโดยสัตว์กลายพันธุ์

“บรู๊ซซซ” สุนัขกลายพันธุ์ตื่นขึ้นมาหลังจากค้นพบการคงอยู่ของเย่เฉิน หันหัวอันใหญ่โตของมัน จ้องเขม็งอย่างน่ากลัวไปยังเขาในระหว่างนั้นก็เผยเขี้ยวห้อหุ้มด้วยเลือดแห้งของมัน ไม่เพียงแค่มีเศษชิ้นเนื้อเท่านั้น ทว่ายังมีเครื่องในที่แกว่งอยู่ตรงมุมปากของสุนัขกลายพันธุ์

เย่เฉินขมวดคิ้วขณะเดียวกันก็สาปแช่งเจ้าของที่นำสุนัขสัตว์เลี้ยงของพวกเขาเข้ามาที่โรงแรมนี้อยู่ภายในใจ สุนัขกลายพันธุ์นี้ก่อนหน้าจะต้องน่ารักและเป็นสุนัขที่น่าทะนุถนอมที่กลายมาเป็นสิ่งประหลาดอุ้ยอ้ายเช่นนี้สมควรเป็นผลกระทบจากไวรัส ระดับความแข็งแกร่งของมันควรอยู่ที่ราวๆชายกำยำ 20 คน

ความชำนาญพิเศษของสุนัขคือประสาทสัมผัสรับรู้กลิ่นของมัน

ภายใต้ผลกระทบของไวรัส ประสาทสัมผัสรับรู้กลิ่นของมันจะต้องรุนแรงขึ้นอย่างมาก อย่างไรก็ดี ความแข็งแกร่งโดยธรรมชาติของมันไม่อาจประมาณค่าได้เท่ากับมดกลายพันธุ์ ในความเป็นจริง ในระยะต่อมาของการล่มสะลาย ยากอย่างสุดแสนในการที่คุณจะได้พบสัตว์ประหลาดที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่ามดกลายพันธุ์ มีไม่มากที่จะสามารถเปรียบได้อย่างแท้จริง....

หากสิงโตและมดมีขนาดไล่เลี่ยกันกำลังต่อสู้กัน สิ่งที่จะตายอย่างไม่ต้องสงสัยจะเป็นสิงโต

แม้ว่าสุนัขกลายพันธุ์นี้จะไม่อาจแข่งขันกับมดกลายพันธุ์ที่ได้พบพานก่อนหน้า สำหรับเย่เฉินในปัจจุบันแล้ว มันเป็นอริที่น่ากลัวอย่างแน่นอน แม้ว่าความแตกต่างของความแข็งแกร่งนั้นจะเล็กน้อย ทว่ายังคงมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างพวกเขา!

เหตุผลก็คือ การเคลื่อนไหวและความเร็วในการตอบสนองแต่กำเนิดของสุนัขนั้นเหนือกว่าสัตว์ที่มีระดับความแข็งแกร่งไล่เลี่ยกัน

สิ่งที่ยิ่งกว่าคือ ตามธรรามชาติแล้วสุนัขจะครอบครองอาวุธอันร้ายแรงในรูปแบบของคมเขี้ยวและกรงเล็บของมัน ภายใต้ข้อจำกัดที่คล้ายคลึงกัน มนุษย์ที่พยายามอย่างถึงที่สุดยังค่อนข้างเสียเปรียบสุนัข

เย่เฉินมีตัวเลือกเพียงน้อยนิด

ทันใดนั้น สุนัขกลายพันธุ์ได้เข้าโอบล้อมเย่เฉินอย่างรวดเร็ว มันกระโดดเข้ามาเร็วเกินกว่าที่เขาจะได้กระพริบตา ความเร็วของมันอย่างไม่ต้องสงสัยอยู่ที่ราวๆ 100เมตรต่อ2วินาที ซึ่งเกินกว่าความเร็วของเย่เฉิน 2 วินาที

สิ่งประหลาดชนิดใดกันที่วิ่งด้วยความเร็ว100เมตรใน 2วินาที?

การตัดข้ามระยะทางดังกล่าวทำได้อย่างง่ายดาย มันจบลงด้วยเสียง ‘หวือ!’

ด้วยเม็ดเหงื่ออันหนาวเย็นบนหน้าผากของเขา เย่เฉินรวบนิ้วของเขารอบขวานนักดับเพลิง ขณะที่สุนัขกลายพันธุ์ใกล้เข้ามา เขาส่งขวานออกไปตัดทำลาย จนเกิดเสียงลมกระโชกอย่างรุนแรง

หวือช!

ด้วยร่างกายของมันที่ไหววูบ สุนัขกลายพันธุ์หลบเลี่ยงการโจมตี และวนกลับมาทางด้านหลังของเย่เฉิน มันปลดปล่อยกรงเล็บอันร้ายกาจของมัน ตบออกมาอย่างแรง

ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

เล่ม 1 ภาคแรก มนุษย์มด ตอนที่ 11 : สุนัขกลายพันธุ์